Vanuit de pastoraatgroep

Ruimte waar het Licht kan komen

De meest bijzondere ontmoetingen en gesprekken zijn die waar geen oplossing wordt opgedrongen maar open en onbevooroordeeld wordt geluisterd en gekeken. Die oprechte aandacht, dat open staan is het grootste geschenk dat je iemand kunt geven. Pasen is een feest met menselijke emoties en hoop. God laat zien dat Hij met mensen begaan is, dat Hij met ons wil zijn in de vreugde van het delen tijdens het Laatste Avondmaal; in het lijden, verdriet en de dood van Goede Vrijdag; in de stilte en in de verrijzenis in de Paasnacht. Juist in deze menselijke emoties is God aanwezig en gaat Hij met ons mee, op de weg van zoeken, vinden en verliezen. De uitbundigheid van het samen de maaltijd vieren en uiteindelijk het lege graf van Pasen is wellicht symbolisch voor zoeken en loslaten. Het lege graf zou ons kunnen zeggen dat we niet moeten vastklampen aan ons verdriet, aan onrecht, aan onze verlorenheid, maar dat we het moeten leren loslaten om zo het leven weer de ruimte te geven, te laten verrijzen en weer te laten stromen. Makkelijker gezegd dan gedaan misschien, maar we ontkennen hiermee niet wat ons heeft geraakt of is aangedaan, we overstijgen het juist, zoals Jezus dat deed én zoals wij door aandachtig te luisteren het verhaal van de ander/Ander niet tekort doen, maar het juist ruimte en erkenning geven. Dat we elkaar en onszelf ruimte gunnen waar het Licht kan komen en dat we het Paasmysterie mogen ervaren, nu en alle dagen. Zalig Pasen!

Ellen van Eunen, voorzitter pastoraatgroep

Van een afstandje

(uit: Oosterband februari/maart 2012)

Van een afstandje

Enkele weken geleden vertrok Andre Kuipers voor zijn bijzondere verblijf in de ruimte. Sinds hij zijn intrek genomen heeft in de ISS, twittert en blogt hij regelmatig over onze aarde, vanuit zijn perspectief, kilometers ver van ons vandaan. Hiermee weet hij me steeds weer te raken, niet alleen door prachtige foto's, maar zeker ook door zijn uitleg van wat we zien en hoe de wereld er aan toe is en verandert in de loop der jaren. Van een afstandje zie je alles vaak beter, helderder. Je kunt verbondenheid en consequenties zien, die je van dichtbij wellicht over het hoofd ziet. Verbondenheid, met de schepping en dus met elkaar. Consequenties van wat we onszelf en de schepping aandoen. Gods aanwezigheid is overal te vinden, als je het wílt zien. De natuur laat een glimp zien van Gods' grootheid. De natuur is dynamisch, geladen met goddelijke energie, vol leven en in voortdurende staat van wording, zoals de seizoenen ons laten zien en ervaren.

In de Veertigdagentijd bezinnen we ons op de mystiek van ons geloof en onze levensstijl. Het zou uiteraard mooi zijn als die bezinning langer duurt dan veertig dagen. Sober en eenvoudig leven leidt tot meer solidariteit met mensen die niet zoveel te kiezen hebben als wij. In de adventsperiode die we onlangs hebben gehad, voelden we een sterke band met de mensen die klant zijn bij de Voedselbank, dat blijkt uit het fantastische resultaat, dat we met elkaar als Martinusparochie hebben behaald. Het gaat natuurlijk niet om het bedrag, maar om de vele mensen die we hiermee kunnen helpen. Dat is solidair zijn met elkaar: elkaars noden zien en samen een oplossing zoeken. We staan nu aan het begin van een lange weg naar de Goede Week en Pasen. Bij uitstek weer een periode van bezinning op hoe wij in het leven staan, hoe we met het leven, de mensen om ons heen, de kwetsbare schepping omgaan. Bezinnen is nodig, maar wederom ook weer daden...en geld. In deze Oosterband leest u meer over het vastenproject.

Als geloofsgemeenschap krijgen we weer volop de gelegenheid, dankzij de inzet van velen, om ons te bezinnen in deze vastenperiode, maar zeker ook om er voor elkaar te zijn, bij goed en bij slecht nieuws. Samen de weg gaan door de woestijn, met oases die ons gaande houden en met het feest van Pasen voor ogen: Licht voor de wereld.

Ik wens u namens de pastoraatgroep een mooie vastenperiode toe!

Ellen van Eunen
voorzitter pastoraatgroep